چگونگی استفاده از رطوبت لنزهای تماسی

مطالعات نشان می دهد که درصد قابل توجهی از کاربران لنز تماسی تصمیم به قطع مصرف به دلیل علائم چشمی مانند خشکی و ناراحتی می گیرند. تعدادی از عوامل مؤثر بر قابلیت استفاده از لنزهای تماسی وجود دارد. لنزهای تماسی باید از یک ویژگی اشک آور مداوم پشتیبانی کنند، یعنی نباید از آب بدن برای وضوح بهینه بصری تغذیه کند.

همچنین باید در مقابل جذب اجزای اشک مانند لیپیدها، پروتئین ها و مخاط ها، مقاومت نشان دهد زیرا رسوب باعث کاهش وضوح بینایی و ناراحتی می شود. قابلیت مرطوب شدن سطح روی لنز، روی پارگی و هم چنین زیست سازگاری لنز تأثیر می گذارد. علاوه بر خیس بودن، لنزهای تماسی برای پشتیبانی از سایش مداوم، به عنوان مثال، یک شبه باید در برابر اکسیژن نفوذ کنند.

لنزهای تماسی نرم

اولین لنزهای تماسی نرم در سال ۱۹۷۰ تولید شده که از pHEMA ساخته شده اند. آنها به دلیل راحتی نسبی نسبت به لنزهای PMMA که قبلاً استفاده شده بودند، به راحتی توسط کاربران پذیرفته شدند. مشکل اصلی مواد مبتنی بر pHEMA انتقال نامناسب اکسیژن آنها است که از استفاده یک لنز در یک شب جلوگیری می کند.

این امر منجر به ایجاد لنزهای تماسی هایدروژل سیلیکونی شد که سیلیکون را به عنوان پلیمرهای سیلوکسان درون ماده لنزها برای بهبود نفوذپذیری اکسیژن در نظر گرفته است.

لنزها برای مرطوب شدن بهبود یافته است

روش های مختلفی برای بهبود قابلیت خیس شدن از جمله روشهای درمانی سطح مانند پلاسما، پوشش ها و ترکیب مواد مرطوب کننده استفاده شده است. پلاسما یک گاز بسیار واکنش پذیر است که با گروه های سطحی موجود در لنز تماسی در تعامل است. هنگامی که اکسیژن موجود است، گروه های سیلوکسان را به سیلیکون اکسیده می کنند که سطح آب را آبگریز تر می کند.

درمان پلاسما روشی ساده و به خوبی تثبیت شده را ارائه می دهد، اما اثر با گذشت زمان کاهش می یابد. روکش ها یک راه حل با ثبات تر ارائه می دهند و همچنین می توانند مزایای دیگری مانند خاصیت ضد میکروبی داشته باشند. ترکیب مواد مرطوب کننده با وزن مولکولی بالا در ماتریس پلیمر لنز نیز یک رویکرد برای غلبه بر مسائل مرطوب شدن است.

برای مطالعه تأثیر تغییرات مختلف بر مرطوب بودن لنزهای تماسی، معمولاً از اندازه گیری زاویه لنزهای تماسی استفاده می شود.